วันที่พัตต์ไม่ลง หลายคนจะรีบเปลี่ยนกริป ขยับตำแหน่งลูก หรือพยายามลากหัวพัตเตอร์ให้ตรงกว่าเดิม แต่ก่อนแก้วง ควรดูให้ชัดก่อนว่าลูกพลาดแบบไหน
ลูกที่ออกขวาตั้งแต่ต้น กับลูกที่ออกตรงแต่หยุดสั้นหน้าหลุม เป็นคนละปัญหา แม้ผลสุดท้ายจะไม่ลงเหมือนกัน เมื่อแยกทิศทางเริ่มต้นออกจากระยะที่ลูกหยุด เราจะรู้ว่าควรซ้อมอะไรโดยไม่ต้องแก้หลายอย่างพร้อมกัน
อ่านความพลาดเป็นสองแกน: ซ้าย–ขวา และสั้น–ยาว
เลือกไลน์สั้นที่ค่อนข้างตรง แล้วตีห้าลูกโดยยังไม่เปลี่ยนท่ายืนหรือจุดเล็ง จดเพียงสองเรื่อง: ลูกออกจากหน้าไม้ไปทางซ้าย ตรง หรือขวา และลูกหยุดสั้น ผ่านหลุม หรืออยู่ในระยะที่ตั้งใจ
ถ้าลูกออกข้างเดิมซ้ำ ๆ ให้เริ่มจากทิศทางออกตัว หากลูกส่วนใหญ่ออกตรงแต่หยุดสั้นหรือยาวคล้ายกัน ให้เริ่มจากน้ำหนัก ระหว่างซ้อมให้เปลี่ยนเพียงหนึ่งอย่าง แล้วตีชุดถัดไปเพื่อเทียบผล วิธีนี้ช่วยไม่ให้เราสับสนว่าการเปลี่ยนข้อไหนได้ผลจริง
ไลน์ที่หักมากไม่เหมาะกับการวินิจฉัยครั้งแรก เพราะลูกที่จบด้านขวาอาจไม่ได้ออกขวาตั้งแต่ต้น หากต้องการดูจุดเริ่มต้นอย่างละเอียด ลองใช้ขั้นตอนในบทความ แยกทิศทางออกตัวออกจากตำแหน่งที่ลูกหยุด
ซ้อมน้ำหนักด้วยพื้นที่หยุด ไม่ใช่หลุม
การซ้อมระยะไม่จำเป็นต้องเล็งหลุมเสมอไป กำหนดพื้นที่หยุดสามช่วงบนกรีนหรือพรมซ้อม—ใกล้ กลาง และไกล—แล้วพัตต์ไปทีละช่วง จากใกล้ไปไกลหนึ่งรอบ ก่อนสลับกลับจากไกลมาใกล้
ให้ดูตำแหน่งที่ลูกหยุดแทนผลว่าลงหลุมหรือไม่ หากสั้นต่อเนื่อง ให้เพิ่มความยาวสโตรกเล็กน้อย หากยาวต่อเนื่อง ให้ลดลงเล็กน้อย พยายามรักษาจังหวะให้คงที่ก่อน แล้วใช้ความยาวสโตรกเป็นตัวปรับระยะ
ไม่มีสูตรเดียวว่าพัตต์ระยะหนึ่งเมตรต้องลากพัตเตอร์กี่เซนติเมตร ความเร็วของกรีน ความชัน และจังหวะของแต่ละคนต่างกัน เป้าหมายจึงเป็นการสร้างสเกลของตัวเองสำหรับกรีนในวันนั้น
ซ้อมทิศทางจากช่วงแรก 20–30 เซนติเมตร
วางจุดสังเกตสองจุดห่างจากลูกประมาณ 20–30 เซนติเมตร ให้ช่องกว้างพอสำหรับลูกสองลูกผ่านได้ เริ่มจากช่องกว้างก่อน เมื่อลูกผ่านตรงกลางสม่ำเสมอจึงค่อยลดความกว้าง
แบบฝึกนี้วัดว่าลูกผ่านประตูหรือไม่ ไม่ได้วัดว่าลงหลุมหรือเปล่า หากผ่านประตูแต่ไม่ลง สาเหตุอาจอยู่ที่น้ำหนักหรือการอ่านไลน์ หากไม่ผ่าน ให้กลับมาดูหน้าไม้ จุดเล็ง และการตั้งตัว โดยเปลี่ยนทีละเรื่อง
บนกรีนซ้อมควรใช้มาร์กเกอร์แบนและทำตามกติกาของสนาม ที่บ้านใช้เหรียญหรือเทปกระดาษแทนได้ แต่ระหว่างเล่นจริง ห้ามวางวัตถุเพื่อช่วยชี้แนวการเล่นหรือแนวสแตนซ์
ก่อนออกรอบ ให้จับสปีดของกรีนก่อน
ช่วงวอร์มอัปไม่จำเป็นต้องไล่นับว่าพัตต์ลงกี่ลูก เริ่มด้วยพัตต์ยาวไปยังขอบกรีนหรือพื้นที่ว่างที่ไม่รบกวนผู้อื่น เพื่อดูว่าลูกกลิ้งไกลแค่ไหน จากนั้นลองระยะใกล้เคียงกันทั้งไลน์ขึ้นและไลน์ลง
ปิดท้ายด้วยพัตต์สั้นบนไลน์ตรงสองสามลูก หากมีเวลาน้อย แค่ได้สัมผัสสปีดระยะยาวและเห็นทิศทางออกตัวในระยะสั้น ก็เพียงพอสำหรับตั้งค่าความรู้สึกก่อนขึ้นทีออฟ
เส้นบนลูกกอล์ฟเป็นตัวช่วย ไม่ใช่ข้อบังคับ
เส้นบนลูกช่วยพาทิศทางที่เลือกจากด้านหลังลูกไปถึงตอนเข้ายืน แต่ไม่ได้อ่านความชันแทนเรา สำหรับไลน์หัก เส้นควรชี้ไปยังจุดเริ่มต้นที่เลือก ไม่ใช่ชี้ตรงเข้าหาหลุมเสมอไป
หากเข้ายืนแล้วเส้นดูผิดทิศ อย่าชดเชยด้วยมือระหว่างสโตรก ให้ถอยออกมา มาร์กตำแหน่งลูก แล้วจัดใหม่ตามลำดับในบทความ วิธีจัดเส้นบนลูกให้ตรงกับพัตเตอร์ ถ้าซ้อมแล้วพบว่าไม่ใช้เส้นสบายใจกว่า ก็วางลูกโดยซ่อนเส้นหรือโลโก้ได้
จบการซ้อมแบบที่ต้องเล่นจริง
การพัตต์ซ้ำจากจุดเดิมทำให้เราเรียนรู้ช็อตนั้นได้เร็ว แต่ในสนามแทบไม่มีโอกาสพัตต์ช็อตเดิมซ้ำ ช่วงท้ายของการซ้อมจึงควรใช้ลูกเดียว เปลี่ยนตำแหน่งและระยะทุกครั้ง อ่านไลน์ เลือกน้ำหนัก ตี แล้วเดินไปยังจุดใหม่
เมื่อทบทวนผล ให้ถามสามข้อ: ลูกออกตามจุดที่ตั้งใจหรือไม่ น้ำหนักพาไปถึงระยะที่เลือกหรือไม่ และการอ่านความชันสมเหตุผลหรือไม่ คำตอบจะบอกได้ชัดกว่าการจำเพียงว่าลงหรือไม่ลง